"သံလွင်မြစ်" ၏ တည်းဖြတ်မှု မူကွဲများ

၇၀ ဘိုက် ပေါင်းထည့်ခဲ့သည် ,  ပြီးခဲ့သည့် ၈ နှစ်
တည်းဖြတ်မှုအတွက် စကားချပ် မရှိပါ
အရေးမကြီး (r2.7.2) (ရိုဘော့က တည်းဖြတ်နေသည် - it:Saluen)
 
== ဆည်မြောင်းတာတမံများ ==
လက်ရှိအချိန်ထိ တရုတ်နိုင်ငံအတွင်းတွင် သံလွင်မြစ်ပေါ်၌ တည်ဆောက်ထားသည့် တာတမံပေါင်း ၁၃ ခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ထို့ပြင်ထို့အပြင် မြန်မာနိုင်ငံအတွင်းရှိ သံလွင်မြစ်ကြောင်း တစ်လျှောက်တွင် တာဆန်း၊ ဟက်ကြီး အပါအဝင် အကြီးစား ဆည်မြောင်းတာတမံ စီမံကိန်း ၃ ခုထက်မနည်း ဆက်လက်တည်ဆောက်ရန် မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရနှင့် တရုတ်နိုင်ငံ၊ ထိုင်းနိုင်ငံတို့နှင့် သဘောတူညီမှုရယူပြီးဖြစ်သည်။
 
သံလွင်မြစ်ဝှမ်း လွင်ပြင်ဒေသသည် ဧရိယာ ၃၂၀,၀၀ဝ ကီလိုမီတာအထိ ကျယ်ဝန်းပြီး၊ ရေဝေဒေသသည် တရုတ်နိုင်ငံ တွင် (၅၃%)၊ မြန်မာနိုင်ငံတွင် (၄၂%) နှင့် ထိုင်းနိုင်ငံတွင် (၅%) ရှိပါသည်။ ဟိမဝန္တာတောင်တန်းများမှသည် မုတ္တမ ပင်လယ်ကွေ့အထိ မြစ်ဝှမ်းဒေသတလျှောက်တွင် မှီတင်းနေထိုင်ကြသည့် တိုင်းရင်းသားလူမျိုးများ၏ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း ကိစ္စများအတွက်ရော၊ ယဉ်ကျေးမှုအတွက်ပါ အရေးပါသည့် မြစ်ဖြစ်ပါသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် လူမျိုးကွဲများ အများ ဆုံးအများဆုံး စုစည်းမှီတင်းနေထိုင်နေသည့် မြစ်တစင်းလည်း ဖြစ်ပါသည်။
 
သံလွင်မြစ်၏ မြစ်ဝှမ်းနှင့် မြစ်လက်တက်များ၏ ရေဝေ ဒေသများတွင် နေထိုင်ကြသူ တိုင်းရင်းသားလူမျိုး ၁၃ အုပ်စုရှိပြီး၊ မြန်မာနိုင်ငံနှင့် ထိုင်းနိုင်ငံတို့တွင် နေထိုင်ကြသည့် ရှမ်း၊ ဝ၊ ကရင်နီ၊ ပအို့ဝ်၊ ပလောင်၊ မွန်၊ လားဟူ၊ ပဒေါင်၊ အခါ၊ လီဆူး လူမျိုးများ အပါအဝင် ဖြစ်ပါသည်။ အခြားတိုင်းရင်းသား အုပ်စုများသည်လည်း တရုတ်နိုင်ငံရှိ မြစ်ကြောင်းတလှျောက်တွင်မြစ်ကြောင်းတလျှောက်တွင် နေထိုင်ကြပါသည်။ သံလွင်မြစ်သည် ခရီးရှည်ကြီးကို ဖြတ်သန်းချီတက်လာရသည့် အားလျော်စွာ ၎င်းဆုံတွေ့ခဲ့ရသည့် လူမျိုးများအလိုက် အမည်နာမကွဲ အမျိုးမျိုးလည်း ခေါ်ဝေါ်ခံခဲ့ရပါသည်။ သံလွင်မြစ်ကို နူဂျင်းမြစ် (Nu Jiang River) ဟု တရုတ်နိုင်ငံတွင် ခေါ်ဝေါ်ကြပြီး၊ ရှမ်းလူမျိုးများက နမ်ခေါင်ဟု ခေါ်ပါသည်။ မြန်မာနိုင်ငံတွင် သံလွင်မြစ်ဟု ခေါ်ပြီး၊ ဤအသံထွက်ကိုပင် အင်္ဂလိပ်ဘာသာအားဖြင့် "ဆာလဝင်း" (Salween) ဟု ခေါ်ဆိုကြပါသည်။ ဤအမည်သည်ပင် ယခုတိုင် ကမ္ဘာက ခေါ်ဆိုနေကြသည့် အမည်ဖြစ်ပါ သည်။အမည်ဖြစ်ပါသည်။
 
မြစ်ဝှမ်းတလှျောက်တွင်မြစ်ဝှမ်းတလျှောက်တွင် လူဦးရေ အထူထပ်ဆုံးနေထိုင်ကြသည့် နေရာမှာ မြစ်ဝနေရာဖြစ်ပြီး မြစ်ကြောင်းမှ ပို့ချလာသည့် မြေဆီဩဇာများဖြင့် ကြွယ်ဝသည့် ဧကထောင်ချီရှိသည့်ဧက ထောင်ချီရှိသည့် လယ်ယာမြေများကို အမှီပြုနေထိုင်ကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဤဒေသ များတွင်ဤဒေသများတွင် လူအများက မိုးရာသီတွင် စပါးစိုက်ပျိုးကြပြီး၊ နွေရာသီများတွင် မြစ်ကမ်းပါး၌ ဥယျာဉ်များ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ စိုက်ပျိုးကြပါသည်။ ထို့အပြင် တနှစ်ပတ်လုံး ငါးဖမ်းလုပ်ငန်းဖြင့်လည်း အသက်မွေးကြပါသည်။
 
သံလွင်မြစ်ဝှမ်းဒေသသည် ဂေဟဗေဒစနစ်အရ၊ ယဉ်ကျေးမှုအရ မျိုးကွဲစုံလင်ကြွယ်ဝသည့် ဒေသဖြစ်ပါသည်။ သို့အတွက် ကြောင့် ကုလသမဂ္ဂ ပညာရေး၊ လူမှုရေးနှင့် ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့ (UNESCO) က ကမ္ဘာက အလေးပေးထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက် ရမည့်ဒေသတခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပါသည်။ တရုတ်နိုင်ငံ၊ ယူနန်ပြည်နယ် အနောက်မြောက်ပိုင်းကို အပြိုင်သဖွယ် ဖြတ် ၍ စီးဆင်းနေသည့် ယန်ဇီး၊ မဲခေါင်၊ သံလွင်မြစ်များ အထက်ပိုင်းမှသည် အောက်ပိုင်းဖြတ်သန်းရာ ဒေသများကို ဤသို့ သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ UNESCO အဖွဲ့၏ အဆိုအရ ဤဒေသများသည် ရာသီဥတုသမမျှတသည့် ဒေသဖြစ်ပြီး၊ မျိုးကွဲဇီဝသတ္တမျိုးကွဲ ဇီဝသတ္တ အစုံလင်ဆုံးဒေသလည်း ဖြစ်ပါသည်။ အလားတူပင် ထိုင်းအစိုးရကလည်း သံလွင်မြစ်ကမ်းလျှောက်၊ ထိုင်း-မြန်မာနယ်စပ်ရှိ သစ်တောများကို အရေးပါသည့် နိုင်ငံတကာမုတ်သုန်တောစိမ်းများအဖြစ် ၂၀၀ဝ ခုနှစ်က သတ်မှတ်ထား ခဲ့ပါသည်။
 
ထိုင်း-မြန်မာနယ်စပ်တလျှောက် သံလွင်မြစ်ကမ်းပါးတွင် နေထိုင်ကြသည့်ပြည်သူများ၏ အဆိုအရ သံလွင်မြစ်နှင့် ၎င်း၏ မြစ်လက်တက်များတွင် ရွှေ့ပြောင်းမှီတင်းနေထိုင်ကြသည့် ငါးမျိုးစိတ်ပေါင်း တရာကျော်ရှိသည်ဟု ဆိုပါသည်။ ဤငါးများ သည် ထိုင်းလူမျိုးများအတွက်သာမက မြန်မာနိုင်ငံရှိ ကရင်၊ ကရင်နီ၊ မွန်၊ ရှမ်းပြည်နယ်အတွင်း နေထိုင်ကြသူ တိုင်းရင်း သားတို့အတွက်လည်း အရေးပါသည့် အစားအသောက်ရင်းမြစ်များ ဖြစ်ပါသည်။
 
ထိုင်း-မြန်မာနယ်စပ် သံလွင်မြစ်တလှျောက်ရှိသံလွင်မြစ်တလျှောက်ရှိ သစ်တောများသည်လည်း ပထဝီအရ၊ ဇီဝသဘောအရ နယ်ခြားသဖွယ် ဖြစ်နေစေပြီး မတူကွဲပြားသည့် မျိုးစိတ်များဖြင့် ကြွယ်ဝလှပါသည်။ အိန္ဒိယ-တရုတ် ဒေသငယ် (Indo-Chinese sub-region) သည် တရုတ်-ဟိမဝန္တာ (အိန္ဒိယ) ဒေသငယ် (Sino-Himalayan sub-region) နှင့် ဆုံတွေ့ရာနေရာလည်း ဖြစ်ပါ သည်။ဖြစ်ပါသည်။ သို့အတွက်ကြောင့် ဇီဝသတ္တမျိုးကွဲများ အမျိုးစုံကြွယ်ဝပြီး ဟိမဝန္တာတောင်တန်းနှင့် အိန္ဒိယနိုင်ငံ မြောက်ပိုင်းဒေသ တို့တွင် တွေ့ရှိရသည့် အပင်များ၊ တိရိစ္ဆာန်များကိုလည်း ဤဒေသတွင် အလားတူ တွေ့ရှိနိုင်ပါသည်။ အလားတူ အင်ဒို ချိုင်းနားဒေသတွင်အင်ဒိုချိုင်းနားဒေသတွင် တွေ့ရသည့် ဇီဝသတ္တမျိုးကွဲများကိုလည်း ဤဒေသတွင် တွေ့ရှိရပါသည်။
 
သံလွင်မြစ်ဝှမ်းဒေသသည် တောရိုင်းတိရိစ္ဆာန်များနှင့် ငါးမျိုးများသာ ကြွယ်ဝစုံလင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုင်း-မြန်မာနယ်စပ် သံလွင်မြစ် ဖြတ်သန်းရာ ဒေသသည် ကမ္ဘာ၏ ကျွန်းသစ်အကြွယ်ဝဆုံး ဒေသအဖြစ်လည်း ဂေဟဗေဒပညာရှင်များက သတ် မှတ်ပြောဆိုကြပါသည်။သတ်မှတ်ပြောဆိုကြပါသည်။ ဤဒေသရှိ ကျွန်းတောများမှာ မြစ်စီးဆင်းရာ ဒေသတလျှောက်တွင် ထူထဲစွာ ပေါက်ရောက်ကြပြီး အရှေ့တောင်အာရှ အခြားဒေသများရှိ ကျွန်းတောများနှင့်ပင် ခြားနာမှု ရှိပါသည်။ အခြားဒေသများတွင် ကျွန်းတောများ ပေါက်ရောက်ပုံမှာ ကျိုးကြဲနိုင်လှသည်ဟု ဆိုပါသည်။ မြစ်၏ အထက်ပိုင်းနှင့် အောက်ပိုင်းရှိ ဤကျွန်းတောများသည် တည် ဆောက်ရန်တည်ဆောက်ရန် လျာထားသည့် တာဆန်းဆည် ကြောင့် ပျက်စီးဖွယ်ရှိနေပြီး၊ ရှမ်းပြည်နယ်အတွင်း နောက်ဆုံးကျန်ရှိတော့ သည့်နောက်ဆုံးကျန်ရှိတော့သည့် သစ်တောနေရာများလည်း ဖြစ်ပါသည်။
 
မြန်မာနိုင်ငံနှင့် ထိုင်းနိုင်ငံ နယ်နိမိတ်ရှိ သံလွင်မြစ်ဝှမ်းသည် သမိုင်းအရ အရေးပါသည့် ဒေသလည်း ဖြစ်သည်။ ကျောက် ဖြစ် ရုပ်ကြွင်းကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်း သမိုင်းပညာရှင်များက ဤဒေသတွင် သမိုင်းမတင်မီ ရုပ်ကြွင်းများ တွေ့ရှိရပြီး၊ အရှေ့တောင်အာရှဒေသတွင် လူစတင်ဖွံ့ဖြိုးသည့် မူလအထောက်အထားလည်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ လူသိများသည့် ဤသို့ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်း အထောက်အထား အများဆုံးတွေ့ရှိရသည့်နေရာကို ဝိဉာဉ်ဂူ (Spirit Cave) ဟု ခေါ်ကြပြီး ထိုင်းနိုင်ငံ၊ မဲဟောင်ဆောင် ဒေသ တောင်တန်းများပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ <ref>© 2009 မြန်မာနိုင်ငံ မြစ်ချောင်းများဆိုင်ရာ ကွန်ယက် (BRN).</ref>
 
== မြစ်လက်တက်များ ==
==သံလွင်မြစ်==
သံလွင်မြစ်သည်မြန်မာနိုင်ငံ၏အရှည်ဆုံး
မစ်ဖြစ်ရုံမကကမ္ဘာပေါ်၌မြစ်ဖြစ်ရုံမကကမ္ဘာပေါ်၌ ရှုခင်းအ သာယာဆုံးနှင့်ရှုခင်းအသာယာဆုံးနှင့် ရေစီးအကြမ်း
ဆုံးမြစ်တစ်မြစ်ဖြစ် သည်။ဆုံးမြစ်တစ်မြစ်ဖြစ်သည်။ အရှည်အားဖြင့်မိုင်ပေါင်း ၁ရ၅ဝ
ရှိသော် လည်းမြန်မာနိုင်ငံအတွင်း၌မူမိုင်ရှိသော်လည်းမြန်မာနိုင်ငံအတွင်း၌မူမိုင် ၆၅ဝ သာရှိသည်။
 
သံလွင်မြစ်သည် တိဗက်ပြည်အရှေ့ဘက်ရှိ တန်ဂလာတောင်
တန်းတွင် မြစ်ဖျားခံ၍တုတ်နိုင်ငံမြစ်ဖျားခံ၍ တရုတ်နိုင်ငံ ဆီကျန်ပြည်နယ်ဘက်သို့
အနောက်မှအရှေ့စီးဆင်းလာပြီးလျှင် လတ္တီတွဒ် ၃ဝံ နေရာ
ရောက်သောအခါ အရှေ့တောင်ဘက်သို့မြစ်ကြောင်းပြောင်းကာအရှေ့တောင်ဘက်သို့ မြစ်ကြောင်းပြောင်းကာ
ယူနန်နယ်ဖက်သို့စီးဝင်သည်။ယူနန်နယ်ဘက်သို့စီးဝင်သည်။ ယူနန်နယ်တွင်မြောက်မှ တောင်
သို့စီးဆင်းလာပြီးနောက် လတ္တီတွဒ် ၂၇ံ နေရာသို့ရောက်သော
အခါ အနောက်ဖက်ရှိနမ့်မိုင်ခမြစ်အနောက်ဘက်ရှိနမ့်မိုင်ခမြစ် အရှေ့တောင်ဘက်သို့
မြစ်ကြောင်းပြောင်းကာ ယူနန်နယ်ဘက်သို့စီးဝင်သည်။
 
ယူနန်နယ်တွင်မြောက်မှ တောင်သို့စီးဆင်းလာပြီးနောက် လတ္တီတွဒ်
၂၇ံနေရာသို့ရောက်သောအခါ အနောက်ဘက်ရှိနမ့်မိုင်ခမြစ်
(ဧရာဝတီမြစ်အစ မြစ်ခွတစ်ခု)နှင့် ရေဝေကုန်းတန်းတစ်ခုသာခြား၍
(ဧရာဝတီမြစ်အစမြစ်ခွတစ်ခု)နှင့်ရေဝေကုန်းတန်းတစ်ခုသာခြား၍
အရှေ့ဘက်ရှိမဲခေါင်မြစ် နှင့် မိုင် ၃ဝ ခန့်သာ
ကွာလှမ်းတော့သည်။ လတ္တီတွဒ်၂၄ံတွင်
မြန်မာနိုင်ငံတွင်းသို့ဝင်ရောက်လာကာ ရှမ်းပြည်နယ်
အတွင်းသိန္နီနယ်၊အတွင်း သိန္နီနယ်၊ ကိုးကန့်နယ်၊ ဝနယ်၊ မိုင်းလွန်းနယ်၊
ကျိုင်းတုံနယ်၊ မိုင်းပန်နယ်၊ မောက်မယ်နယ်
တို့ကိုလွန်ပြီးနောက် ကယားပြည်နယ်ကိုဖြတ်စီးသည်။
ကော်သူးလေပြည်နယ်တစ်လျှောက်
နယ်ခြားသဖွယ်စီးဆင်းလာပြီးနောက်
ကော်သူးလေပြည်နယ်တွင်းကိုဖြတ်စီးကာလတ္တီတွဒ် ၁၆.၅ံ
ကော်သူးလေပြည်နယ်တွင်း ကိုဖြတ်စီးကာလတ္တီတွဒ် ၁၆.၅ံ
နေရာတွင်မော်လမြိုင်မြို့အနီးမှ မုတ္တမပင်လယ်ကွေ့ထဲသို့
နေရာတွင်မော်လမြိုင်မြို့အနီးမှမုတ္တမပင်လယ်ကွေ့ထဲသို့
စီးဝင်သည်။
 
မြစ်ဝနှစ်ခုခွဲထွက်သည်။ တစ်ခုသည်ဘီလူးကျွန်းမြောက်ဘက်မှ
ဒရယ်ပေါက်မြစ်အဖြစ်စီးသွား၍ ကျန်တစ်ခုသည်
အရှေ့မှမော်လမြိုင်မြစ်အဖြစ် စီးထွက်သည်။
အရှေ့မှမော်လမြိုင်မြစ်အဖြစ်စီးထွက်သည်။
 
ဒရယ်ပေါက်မြစ်သည်လှေသမ္ဗာန်များသာဝင်ထွက်
သွားလာနိုင်သော်လည်း မော်လမြိုင်မြစ်ဘက်မှ
မူ ပင်လယ်ကူးသင်္ဘောကြီးများသည်မော်လမြိုင်မြို့အထိ
မူပင်လယ်ကူးသင်္ဘောကြီးများသည်မော်လမြိုင်မြို့အထိ
ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်သည်။ ပေ ၁ဝဝ ခန့်ရှည်သော
သင်္ဘောများသည်မော်လမြိုင်မြို့မှအထက် ၆၃ မိုင်ဝေးသော
ရွှေဂွန်းမြို့အထိ ဆန်တက်သွားလာနိုင်သည်။
သို့ရာတွင်နွေရာသီရေနည်းသည့်အခါ၌သို့ရာတွင် နွေရာသီ ရေနည်းသည့်အခါ၌ ရွှေဂွန်းမြို့အောက် ၁၂
မိုင်ဝေးသောနေရာမှနေ၍ ပို၍
မိုင်ဝေးသောနေရာမှနေ၍ပို၍
ငယ်သောသင်္ဘောကလေးပေါ်ပြောင်း၍ဆန်တက်ရသည်။
မော်တော်ဗုတ်နှင့် လှေသမ္ဗာန်များသည်နွေရာသီတွင်
မော်တော်ဗုတ်နှင့်လှေသမ္ဗာန်များသည်နွေရာသီတွင်
ရွှေဂွန်းမြို့အထက် ၂၈ မိုင်ဝေးသောမဲဆိပ်မြို့အထိ
ဆန်တက်နိုင်သည်။
 
တိဗက်ဘာသာဖြင့်ဂျာမိုငိုချူမြစ်ဟူသည်မှာ
တရုတ်နိုင်ငံ၏မြစ်ပြာ ဟုအဓိပ္ပါယ်ရလေသည်။
တရုတ်နိုင်ငံ၏မြစ်ပြာဟုအဓိပ္ပါယ်ရလေသည်။
သံလွင်မြစ်သည် တိဗက်ပြည်ဘက်ပိုင်းတွင် ရေခဲ မသွားမီ
သံလွင်မြစ်သည်တိဗက်ပြည်ဘက်ပိုင်းတွင်ရေခဲ မသွားမီ
ရေရောင်သည် အပြာရင့်ရောင်သန်း၍နေတတ်သောကြောင့်
ရေရောင်သည်အပြာရင့်ရောင်သန်း၍နေတတ်သောကြောင့်
ဖြစ်သည်။ နွေအခါ၌မူရွှံ့နှစ်ရောင်ဝါ၍နေလေသည်။နွေအခါ၌မူ ရွှံ့နှစ်ရောင်ဝါ၍နေလေသည်။
မြစ်အစပိုင်းဒေသတွင်အောင်းရိုင်းများ၊ ဝံပုလွေများ၊
တောဆိတ်များ ပေါများသဖြင့်ထင်ရှားသည်။ပေါများသဖြင့် ထင်ရှားသည်။
 
သံလွင်မြစ်ကိုတရုတ်တို့ကလူတို့အား
 
မြစ်ညာပိုင်းတွင်မြစ်ကြောင်းအလွန်ကျဉ်း၍ ရှုခင်းလှသည်။
မြစ်ကမ်းနှစ်ဘက်သည်ကျောက်တောင်ထူထပ်၍
မြစ်ကမ်းနှစ်ဘဘ်သည်ကျောက်တောင်ထူထပ်၍
ကမ်းပါးစောက်သည်။ ထိုကြောင့်အပေါ်မှစီး၍ကြည့်မူ
သံလွင်မြစ်သည် ကျောက်ဆောင်မှအက်ကြောင်းသဖွယ်
သံလွင်မြစ်သည်ကျောက်ဆောင်မှအက်ကြောင်းသဖွယ်
ထင်ရသည်။ မြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက်
လုံး၏ထူးခြားသောအသွင်အပြင်မှာ
ဘေးနှစ်ဘက်ကမ်းသည်ရေမျက်နှာပြင်ထက်ပေ ၃ဝဝဝ
မှ၆ဝဝဝအထိမြင့်ရကားမြောင်းစောက်ကြီးနှင့်မှ ၆ဝဝဝ အထိမြင့်ရကား မြောင်းစောက်ကြီးနှင့် တူနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
အောက်မြန်မာနိုင်ငံတွင်းသို့ရောက်သည့်အပိုင်းမှလွဲ၍
ကမ်းနှစ်ဘက်မြေပြန့်ဟူ၍ လုံးဝမတွေ့ရချေ။
 
နွေရာသီတွင်မြစ်ကမ်းများတွင်သဲများ၊ ရေစားကျောက်တုံးကြီး
နွေရာသီတွင်မြစ်ကမ်းများတွင်သဲများ၊ရေစားကျောက်တုံးကြီး
များ၊ ကျောက်ဆောင်များနှင့်ကျောက်စရစ်ခဲများအနှံ့အပြား
များ၊ကျောက်ဆောင်များနှင့်ကျောက်စရစ်ခဲများအနှံ့အပြား
တွေ့ရသည်။ မိုးရာသီကျရောက်သည့်အခါ
ရေအလွန်ပြည့်လာရကား ဤကျောက်တုံးကျောက်ဆောင်များ
မပေါ် တော့သည့်အပြင်မပေါ်တော့သည့်အပြင် ကမ်းစောက်ရှိသစ်ပင်များကိုပင်
တိုက်စားသည်အထိ အရှိန်ပြင်းစွာစီးဆင်းလေသည်။
တိုက်စားသည်အထိအရှိန်ပြင်းစွာစီးဆင်းလေသည်။
သံလွင်မြစ်၏ရေမျက်နှာပြင်သည် ရေများချိန်နှင့် ရေနည်းချိန်တွင်
သံလွင်မြစ်၏ရေမျက်နှာပြင်သည်ရေများချိန်နှင့်ရေနည်းချိန်တွင်
ပေ ၆ဝမှ၆ဝ မှ ရဝ အထိကွာခြားတတ်၍ အချို့ဒေသ၌ပေ ၉ဝ
အထိကွာတတ်သည်။ ကျောက်တောင်များ၊
ကျောက်စောင်းများကြောင့် ရေဝဲများ၊
ရေတံခွန်များအလွန်ပေါများသဖြင့်
နေရာအတော်များများ၌ ကူးသန်းသွားလာရေးအတွက်
နေရာအတော်များများ၌ကူးသန်းသွားလာရေးအတွက်
မလွယ်ကူချေ။ ရေအလွန်များသည့်မိုးတွင်းအခါ၌
မလွယ်ကူချေ။ရေအလွန်များသည့်မိုးတွင်းအခါ၌
ယင်းအန္တရာယ်များကင်းပျောက်သွားသော်လည်း
ရေစီးအလွန်သန်လာသဖြင့်
ရေစီးနှေးသည့်အချို့နေရာတွင် တစ်နာရီလျှင်မိုင်ဝက်နှုန်းစီး၍
ရေဝဲများနေရာတွင် ရေစီးသန်သည့်အခါတစ်နာရီလျှင်
၁၁ ၁/၂မိုင်နှုန်း၂ မိုင်နှုန်း (၁ဝနော့)ကျော်စီးသည်။
ရှားတောမြို့နှင့် ကျောက်ညှပ်မြို့ကြားရှိသံလွင်မြစ်ပိုင်းတွင်
ရှားတောမြို့နှင့်ကျောက်ညှပ်မြို့ကြားရှိသံလွင်မြစ်ပိုင်းတွင်
လှေကြီးများသွားလာနိုင်သော်လည်း
လှေကြီးများသွား လာနိုင်သော်လည်း
ကျောက်ညှပ်မြို့နှင့် ယွန်းစလင်းမြစ်ဝအကြားတွင်
ကျောက်ညှပ်မြို့နှင့်ယွန်းစလင်းမြစ်ဝအကြားတွင်
ရေဝဲများပေါရုံမက ရေစီးအလွန်သန်၍ အန္တရာယ်အများ
ဆုံးအဆိုးဆုံးအပိုင်းဖြစ်သည်။ဆုံး အဆိုးဆုံးအပိုင်းဖြစ်သည်။ ယွန်းစလင်းမြစ်ဝမှ
သံလွင်မြစ်ဝအထိ အပိုင်း၌မူ
သင်္ဘောများအခက်အခဲမရှိသွားလာနိုင်ကြသည်။
သံလွင်မြစ်ကမ်းနှစ်ဘက်၌လည်းခရီးသွားလာရန်
သံလွင်မြစ်ကမ်းနှစ်ဘက်၌လည်းခရီး သွားလာရန်
လမ်းအနည်းငယ်ရှိသော်လည်း မိုးအခါ၌ရေလွှမ်းသွားတတ်သဖြင့်
လမ်းအနည်းငယ်ရှိသော်လည်းမိုးအခါ၌ရေလွှမ်းသွားတတ်သဖြင့်
ထိုလမ်းများမရှိတော့ချေ။
 
သံလွင်မြစ်သည် ဧရာဝတီမြစ်ထက်ရှည်သော်လည်း
ဧရာဝတီမြစ်လောက်ကူးသန်းသွားလာရေးအတွက်
အသုံးမကျဟုဆိုရပေမည်။ သို့ရာတွင်ယင်း၏အရှေ့ဘက်ရှိ
အသုံးမကျဟုဆိုရပေမည်။သို့ရာတွင်ယင်း၏အရှေ့ဘက်ရှိ
မဲခေါင်မြစ်ကဲ့သို့ကား သစ်များမျှောရန်အသုံးဝင်လေသည်။
သောင်ရင်းမြစ်နှင့်ဆုံရာနေရာ၏အောက် မိုင် ၃ဝ ခန့်တွင် တည်ရှိ
သောင်ရင်းမြစ်နှင့်ဆုံရာနေရာ၏အောက်မိုင်၃ဝခန့်တွင် တည်ရှိ
သော ကယိုးတန်မြို့သည်ထင်ရှားသော သစ်ဆိပ်မြို့ ဖြစ်သည်။
သောကယိုးတန်မြို့သည်ထင်ရှားသောသစ်ဆိပ်မြို့ ဖြစ်သည်။
မြစ်ရိုးတစ်လျှောက်သစ်တောများမှထွက်သည့်
သစ်များကိုမော်လမြိုင်မြို့အထက် မိုင် ၆ဝ အကွာ
သစ်များကိုမော်လမြိုင်မြို့အထက်မိုင်၆ဝ အကွာ
နေရာလောက်အထိမျှောချကာ ထိုနေရာမှမော်လမြိုင်မြို့
နေရာလောက်အထိမျှောချကာထိုနေရာမှမော်လမြိုင်မြို့
အထိ သစ်ဖောင်များဖွဲ့၍ ပို့ပြီးနောက် မော်လမြိုင်မြို့မှတစ်ဆင့်
အထိသစ်ဖောင်များဖွဲ့၍ ပို့ပြီးနောက်မော်လမြိုင်မြို့မှတစ်ဆင့်
နိုင်ငံခြားသို့သင်္ဘောကြီးများနှင့်တင်ပို့ကြရသည်။
သံလွင်မြစ်ကိုဖြတ်သန်းသွားလာရန် တရုတ်နိုင်ငံဘက်တွင်
သံလွင်မြစ်ကိုဖြတ်သန်းသွားလာရန်တရုတ်နိုင်ငံဘက်တွင်
တံတားဖြတ်၍ ဆောက်ထားသော်လည်း
မြန်မာနိုင်ငံဘက်တွင်ကူးတို့ဆိပ်များမှတစ်ပါး
ရှေးယခင်ကတံတားဟူ၍မရှိခဲ့ချေ။ သို့ရာတွင် ၁၉၆၃ ခုနှစ်မှစ၍
ရှေးယခင်ကတံတားဟူ၍မရှိခဲ့ချေ။သို့ရာတွင်၁၉၆၃ခုနှစ်မှစ၍
တရုတ်ချေးငွေဖြင့်သံလွင်မြစ်ကိုဖြတ်ကာ
တံတားနှစ်ခုဆောက်လုပ်ရန် အစီအစဉ်တံတားနှစ်ခုဆောက်လုပ်ရန်အစီအစဉ် ရှိခဲ့သည်။ တစ်ခုမှာ
တာကော်တံတားဖြစ်၍ တစ်ခုမှာကွမ်းလုံတံတားဖြစ်သည်။တစ်ခုမှာ ကွမ်းလုံတံတားဖြစ်သည်။
မြန်မာနိုင်ငံဘက်တွင် စုစုပေါင်းကူးတို့ဆိပ်စုစုပေါင်း ကူးတို့ဆိပ်
၈၈ ဆိပ်ရှိသည်။ ကူးတို့ဆိပ်ရွာများသည်အနည်းကူးတို့ဆိပ်ရွာများသည်အနည်းဆုံး ဆုံးအမြင့်ပေအမြင့်ပေ
၁ဝဝဝ ရှိကုန်းပေါ်တွင်တည်ထားလေသည်။ သံလွင်မြစ်ပေါ်တွင်
ယင်းကူးတို့ဆိပ်များမှအပအခြားမြို့ဟူ၍မရှိသလောက်ပင်
မန်းဆန်ကူးတို့ဆိပ်· မိုင်းလွန်းနယ်တွင်ရှိ၍
မြစ်ကိုဖြတ်ကူးရန် အလွယ်ဆုံးနေရာဖြစ်သည်။ ရေများည့်အခါတွင်ရေများသည့်အခါတွင်
ကမ်းပါးသည်သဲများ၍ကမ်းပါးသည် သဲများ၍ အတက်အဆင်း ကောင်းသည်။ သို့ရာတွင်
အေး၍ခြောက်သွေ့သောရာသီတွင် ကမ်းပါးနှစ်ဘက်စလုံးသည်
ကျောက်ဆောင်ထူထပ်နေ လေသည်။ကျောက်ဆောင်ထူထပ်နေလေသည်။ ဤနေရာ၌ သာမန်ခြောက်
သွေ့သော ရာသီတွင်မြစ်သည်ရာသီတွင် ကိုက်၁ဝဝမြစ်သည် ကိုက် ၁ဝဝ ခန့်သာကျယ် ၍
အနည်း ဆုံး ၅၅ ပေနက်သည်။ ဤမြင့်ပေအမြင့်ပေ ၁၅ဝဝ ရှိသည်။
ရေစီးသည် တစ်နာရီလျှင် လေးမိုင်ငါးမိုင်ခန့်စီးသည်။ တောင်
ရေစီးသည်တစ်နာရီလျှင်လေးမိုင်ငါးမိုင်ခန့်စီးသည်။ တောင်
သိန္နီနယ်၊ မိုင်းလွန်း နယ်နှင့်မိုင်းလွန်းနယ်နှင့် သံလွင်မြစ် အရှေ့ဘက်ကမ်းရှိ
အခြားဒေသမှကုန်သည်များ အများဆုံးအသုံးပြုသည်။
ခြောက်သွေ့သောရာသီတွင်ထိုနေရာရှိမြစ်သည်
ကိုက် ၂ဝဝ ကျယ်၍ ရေစီးမြန်သည်။ သို့ရာတွင်အမြင့်ပေ
၈ဝဝ တွင်တည်ရှိသည်။
၈ဝဝတွင်တည်ရှိသည်။
 
တာကော်တွင်သံလွင်မြစ်ကိုဖြတ်လျက် ၁၉၆၈ ခုနှစ်
မိုင်းပန်နှင့်မိုင်းတုန်နယ်၊ ဇင်းမယ်နယ်တို့ကိုဆက်သွယ်သော
လမ်းပေါ်တွင်တည်ရှိသည်။ ဤနေရာတွင်မြစ်အကျယ်ပေ
၂ဝဝ ရှိသည်။
၂ဝဝရှိသည်။
 
တဘက်တွင်နမ့်သီလီမြစ်ရှိ၍တဘက်တွင်
တာတောမော်ကူးတို့ဆိပ်· ကယားပြည်နယ်တွင်ရှိသည်။
ကယားပြည်နယ် ရှားတောမြစ်၏အရှေ့ဘက်
မိုင် ၈ဝ ဝေးသည်။ မဲဟောင်ဆောင်းမြို့သို့သွားသောလမ်းပေါ်တွင်
မိုင်၈ဝဝေးသည်။မဲဟောင်ဆောင်းမြို့သို့သွားသောလမ်းပေါ်တွင်
တည်ရှိ၍ ခြောက်သွေ့သောရာသီတွင်မြစ်သည်ဤနေရာ၌
ကိုက် ၂ဝဝကျယ်သည်။၂ဝဝ ကျယ်သည်။
တာဆင်းလေကူးတို့ဆိပ်· ကယားပြည်နယ်တွင်ရှိသည်။
အမြင့်ရ၅ဝအမြင့် ရ၅ဝ ပေရှိပြီးခြောက်သွေ့သောရာသီတွင်မြစ်သည်
ဤနေရာ၌ကိုက် ၂၅ဝ ကျုယ်သည်။ကျယ်သည်။ မိုင်းမော(ရွာသစ်)မှ
မော်လမြိုင်သို့ ကျောက်ညှပ်မြို့မှတစ်ဆင့်သွားသော လှေလမ်း၊
မော်လမြိုင်သို့ကျောက်ညှပ်မြို့မှတစ်ဆင့်သွားသောလှေလမ်း၊
ရှားတောမြို့သို့ မေပေမြို့မှတစ်ဆင့်သွားသောလှေလမ်းတို့
ရှားတောမြို့သို့မေပေမြို့မှတစ်ဆင့်သွားသောလှေလမ်းတို့
စရာဌာနဖြစ်သည်။ ရွာသစ်မှခွန်သွန်သို့သွားသောလမ်းသည်
စရာဌာနဖြစ်သည်။ရွာသစ်မှခွန်သွန်သို့သွားသောလမ်းသည်
ဤကူးတို့ဆိပ်မှသံလွင်မြစ်ကိုဖြတ်၍ ဖောက်ထားလေသည်။
ဤကူးတို့ဆိပ်မှသံလွင်မြစ်ကိုဖြတ်၍ဖောက်ထားလေသည်။
သံလွင်မြစ်တွင် တိဗက်ပြည်နှင့်ယူနန်နယ်ပိုင်း၌တိဗက်ပြည်နှင့် ယူနန်နယ်ပိုင်း၌
မြစ်လက်တက်ဟူ၍ ရှိသည်ဟု တိကျစွာ မသိိရချေ။မသိရှိရချေ။
မြန်မာနိုင်ငံ၌မူ မြစ်လက်တက်ပေါင်း ၂၈ ခုရှိသည်။
 
အထက်ပါမြစ်လက်တက်ကြီး ၂၈ ခုအနက် နမ့်ခ၊
နမ့်ပန်၊ နမ့်ဆင်၊ နမ့်တန်၊ နမ့်ပွန်၊
သောင်ရင်းနှင့် ယွန်းစလင်းစသောမြစ်များသည်
သောင်ရင်းနှင့်ယွန်းစလင်းစသောမြစ်များသည်
အထင်ရှားဆုံးဖြစ်ကြသည်။ ရှမ်းပြည်နယ်အတွင်းစီးဆင်းသော
မြစ်များသည် သံလွင်မြစ်ထဲသို့စီးဝင်သည့်အခါရေတံခွန်များ၊သံလွင်မြစ်ထဲသို့စီးဝင်သည့်အခါ ရေတံခွန်များ၊
ရေတံခွန်လျှောများဖြင့် စီးဝင်လေ့ရှိကြသည်။ သံလွင်မြစ်သည်
အောက်ပိုင်းအနည်းငယ်မှအပ ရေမော်၊ ရေတံခွန်များ
အမည်မသိ အသုံးပြုသူ