"အီရန်နိုင်ငံ" ၏ တည်းဖြတ်မှု မူကွဲများ

၁၁ ဘိုက် ပေါင်းထည့်ခဲ့သည် ,  ပြီးခဲ့သည့် ၄ နှစ်
→‎အီရန်နိုင်ငံ: စာလုံးပေါင်း ပြင်ခဲ့သည်
(စာလုံးပေါင်း ပြင်ခဲ့သည်)
စာတွဲ: မိုဘိုင်းလ် app တည်းဖြတ်
(→‎အီရန်နိုင်ငံ: စာလုံးပေါင်း ပြင်ခဲ့သည်)
စာတွဲ: မိုဘိုင်းလ် app တည်းဖြတ်
ပိုင်းဖြစ်၍ အကျယ်အဝန်းအားဖြင့် စတုရန်းမိုင်ပေါင်း
၆၃၆၂၉၄ ရှိကာ လူဦးရေမှာ ၁၉၇၂ ခုနှစ် ခန့်မှန်းခြေအရ
၃ဝ၅၅ဝဝဝဝ ယောက်ဖြစ်သည်။ အရှေ့ဘက်တွင် အာဖဂနိအာဖဂန်န
စတန်နှင့်စ္စတန်နှင့် ပါကစ္စတန်နိုင်ငံ၊ အနောက်ဘက်တွင် အီရက်နှင့်အီရတ်နှင့်
တူရကီနိုင်ငံ၊ မြောက်ဘက် တွင် ရုရှနိုင်ငံ၊ရုရှားနိုင်ငံ၊ တောင်ဘက်တွင်
ပါရှန်ပင်လယ်ကွေ့ နှင့်အိုမန်ပင်လယ်ကွေ့တို့ အသီးအသီး
ပါရှန်ပင်လယ်ကွေ့နှင့် အိုမန်ပင်လယ်ကွေ့တို့ အသီးအသီး
တည်ရှိကြသည်။ အီရန်နိုင်ငံမြောက်ဘက် နယ်နမိတ်
တစ်လျှောက်တွင် အယ်လဗုဇ တောင်တန်းများရှိ၍ တောင်တန်း
ရှိ ဒင်မာ တောင်ထိပ်(ပေ ၁၈၆ဝဝ)သည် အီရန်နိုင်ငံတွင်
အမြင့်ဆုံးတောင်ထိပ်ဖြစ်၏။ ဇာဂရို့တောင်တန်းသည် အီရန်
နိုင်ငံနှင့် အီရက်နိုင်ငံတို့ကိုအီရတ်နိုင်ငံတို့ကို ပိုင်းခြားတည်ရှိပြီးလျှင် အနောက်
ဘက်မှ တောင်ဘက်ပင်လယ်ကွေ့ ကမ်းခြေတစ်လျှောက်သို့
ကွေး၍ ဆင်းလာသည်။ ထိုတောင်တန်းနှစ်ခုတို့သည် အီရန်
ကြပြီးလျှင် သဲကန္တာရထဲ၌ ခန်းခြောက် ပျောက်ကွယ် သွားကြ
လေသည်။ အိုင်ကြီးများသည်လည်း ရေငန်အိုင်များ ဖြစ်ကြ
သည်။ အနောက်မြောက်စွန် အဇာဗိုင်ဂျန်နယ်ရှိအဇာဘိုင်ဂျန်နယ်ရှိ ရီဇာအီးယား
အိုင်သည် အကြီးဆုံး ဖြစ် သည်။ အိုင်များသည် နွေဦးပေါက်
ရာသီတွင် ရေပြည့်လာပြီးနောက် နွေအခါ၌ ခန်းခြောက်ကုန်ကြ
နိုင်ငံတွင် စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်နိုင်သောဒေသ အနည်းငယ်မျှသာ
ရှိသော်လည်း လူဦးရေထက်ဝက်ကျော်တို့သည် တောင်သူလယ်
သမားများ ဖြစ်ကြသည်။ အီရန်တောင်သူလယ်သမားတို့အတွကအီရန်တောင်သူလယ်သမားတို့အတွက်
အကြီးဆုံးအခက်အခဲမှာ စိုက်ခင်းများတွင် ရေရဖို့ပင် ဖြစ်
သည်။ ထိုကြောင့် လယ်ယာများကို ရေသွင်း စိုက်ပျိုးကြရ
အီရန်နိုင်ငံ၏အကြီးဆုံး ဓနအင်အားမှာ ရေနံဖြစ်သည်။
အီရန်နိုင်ငံသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် စတုတ္ထမြောက် ရေနံအထွက်
ဆုံးနိုင်ငံဖြစ်သည်။ ရေနံတွင်းများကို မြောက်ဘက် ကက်စပျန်ကက်စပီယံပင်လယ်မှ တောင်ဘက် ပါရှန်ပင်လယ်ကွေ့အထိ ကျယ်ပြန့်
ပင်လယ်မှ တောင်ဘက် ပါရှန်ပင်လယ်ကွေ့အထိ ကျယ်ပြန့်
သောဒေသတစ်လျှောက်တွင် တွေ့ရှိနိုင်သည်။ ပါးရှင်းပင်လယ်
ကွေ့ မြောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသော အာဗာဒန်မြို့၌ ရေနံချက်
တဟီရန်းမြို့သည် အီရန်နိုင်ငံ၏မြို့တော်ဖြစ်၍ အယ်လဗုဇ
တောင်ခြေတွင် ပေ ၄ဝဝဝ ကုန်းမြင့်ပေါ်၌ တည်ရှိသည်။
ကက်စပျန်ပင်လယ်နှင့်ကက်စပီယံပင်လယ်နှင့် မိုင် ၇ဝ ခန့်သာ ဝေးသည်။ ၁၂ ရာစု
နှစ်အတွင်းက မြို့ကို တည်ခဲ့ပြီး နောက် ၁၇၈၈ ခုနှစ်တွင်
ပါးရှားနိုင်ငံ၏မြို့တော် ဖြစ်လာသည်။
လေဆိပ် လည်းရှိသည်။ လူဦးရေ ၂၇၁၉၇၃၁ ယောက်
(၁၉၇၂) နေထိုင်သည်။ ၁၉၄၃ ခုနှစ် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်
အတွင်းက ရုရှနိုင်ငံဝန်ကြီးချုပ်ရုရှားနိုင်ငံဝန်ကြီးချုပ် စတာလင်၊ အမေရိကန်နိုင်ငံ
သမ္မတရူးဇဗဲ့နှင့် ဗြိတိန်နိုင်ငံ ဝန်ကြီးချုပ် ချာချီတို့သည်
တဟီးရန်းမြို့တော်၌ ပထမဦးဆုံးတွေ့ဆုံဆွေးနွေးပွဲကို ကျင်းပခဲ့
ကြသည်။
အခြားထင်ရှားသောမြို့ကြီးများမှာ တာဗရိမြို့၊ အစ္စဖာဟန်း
မြို့၊ မားရှတ်မြို့တို့ ဖြစ်ကြသည်။ တာဗရိမြို့သည် အဇာဗိုင်ဂျန်အဇာဘိုင်ဂျန်
၏ မြို့တော်ဖြစ်၍ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးအတွက် အချုပ်အခြာ
ဌာနဖြစ်သည်။ လူဦးရေ ၄ဝ၃၄၁၃ (၁၉၇၂)ယောက်ခန့် နေထိုင်သည်။
အစ္စဖာဟန်းမြို့သည် မြေ0x100သဇာကောင်းသောမြေဩဇာကောင်းသော အိုအေးဆစ်
ဒေသ၌ တည်ရှိ၍ ရှေးအခါက ပါးရှားနိုင်ငံ၏ မြို့တော်ဖြစ်ခဲ့
ဖူးသည်။ ဆေး၊ ဝါ၊ ဘိန်း၊ ဆန်စပါးနှင့် ကော်ဇောများထွက်
ဒေသ၌ တည်ရှိပြီးလျှင် အီရန်အစ္စလာမ်ဂိုဏ်းဝင်တို့၏ အယူ
ဝါဒနှင့်ဆိုင်၍ အထွက်အမြတ်ထားသောမြို့ ဖြစ်ပေသည်။
ထိုမြို့တွင် မို့ဟမ္မဒ်၏မိုဟာမက်၏ အဆက်အနွယ် ဖြစ်သော အိမံရီဇာ၏
သင်္ချိုင်း တည်ရှိသည်။ လူဦးရေ ၄ဝ၉၆၁၆ (၁၉၇၂) ယောက်
ခန့် နေထိုင်သည်။
၁၁

တည်းဖြတ်မှုများ