"ဂရိဘာသာနှင့်စာပေ" ၏ တည်းဖြတ်မှု မူကွဲများ

၁၂၀ ဘိုက် ဖယ်ရှားခဲ့သည် ,  ပြီးခဲ့သည့် ၁၀ နှစ်
အရေးမကြီး
Bot: Automated text replacement (-ဥာ +ဉာ, -ဥ် +ဉ်, -ုွ +ွု, -ံွ +ွံ, -ှွ +ွှ, -ံု +ုံ, -စျ +ဈ, -သြ +ဩ, -ဪ +ဪ, -၀ိ +ဝိ, -၀ီ +ဝီ, -၀ု +ဝု, -၀ူ +ဝူ, -၀ေ
("==ဂရိဘာသာနှင့်စာ..." အစချီသော စာလုံးတို့နှင့် စာမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်သည်)
 
အရေးမကြီး (Bot: Automated text replacement (-ဥာ +ဉာ, -ဥ် +ဉ်, -ုွ +ွု, -ံွ +ွံ, -ှွ +ွှ, -ံု +ုံ, -စျ +ဈ, -သြ +ဩ, -ဪ +ဪ, -၀ိ +ဝိ, -၀ီ +ဝီ, -၀ု +ဝု, -၀ူ +ဝူ, -၀ေ)
ရှေးဂရိဘာသာစကားသည် ကမ္ဘာ့ဘာသာစကားများတွင်
စကားလုံးလှပယဉ်ကျေးဆုံး၊ အပြစ်ကင်းဆုံးဖြစ်သည်ဟု
ယူဆရသည််။ယူဆရသည်။ အသံနေ အသံထား လေယူလေသိမ်းတို့မှာ
သာယာနာပျော်ဖွယ်ရှိသည်။ ဝေါဟာရကြွယ်ဝသဖြင့် စိတ်တွင််စိတ်တွင်
ပေါ်ပေါက်လာသမျှကို တိကျစွာ ဖော်ပြနိုင်သည်။ ဤစာမူတွင်
ဂရိစာပေသမိုင်းကို ဟိုးမား၊ ပလေတို၊ လူရှန်မှစ၍
တောင်ကြား ဒေသများတို့ ဖြစ်သည်။ ယင်းဘာသာစကားသည်
အင်ဒိုယူရိုပီယန် ဘာသာစကားပင်မကြီး၏ အခက်အလက်
တစ်ခု ဖြစ်၏။ လက်တင်၊ သက္ကဋနှင့််သက္ကဋနှင့် တျူတန်ဘာသာစကား
တို့နှင့် နွယ်သည်။
 
မလည်နိုင်လောက်အောင် မကွဲပြားချေ။
 
ရှေးဂရိဘာသာတူ အသံကွဲစကားများကို ဒေါရစ်၊ အီးသြအီးဩ
လစ်နှင့်အိုင်အွန်းနစ်ဟူ၍ ၃ ပိုင်း၊ ၃ စု ပိုင်းခြားထားနိုင်သည်။
ဘီစီ ၄ဝဝ ပြည့်နှစ်လောက်တွင် အိုင်အွန်းနစ်ဘာသာစကား
စကားခေါ် အခြေခံထားသော အများသုံး ဂရိဘာသာ
စကားတစ်မျိုးသည် ဂရိပိုင် ကိုလိုနီနယ်များနှင့် မက်ဆိုပိုတေး
မီးယား၊ ဆီးရီးယား၊ အီဂျစ် စသည််တို့သို့တိုင်အောင်စသည်တို့သို့တိုင်အောင် ပျံ့နှံ့ခဲ့
သည်။ ဂရိစာဆိုပညာရှိကြီး ဟိုးမားရေးသားခဲ့သော ကဗျာ
လင်္ကာတို့မှာ အိုင််အွန်းနစ်ဘာသာစကားဖြင့်သာအိုင်အွန်းနစ်ဘာသာစကားဖြင့်သာ ရေးသားခဲ့
သည်။ ဟိုးမားသည် ဒေသအလိုက်သုံးသော မည်သည့်ဘာသာ
စကားကိုမျှ အသုံးမပြုခဲ့ပေ။
ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။
 
ဘာသာစကားဆိုင််ရာဘာသာစကားဆိုင်ရာ ပညာရပ်ကို လေ့လာလိုက်စားသူတို့
အတွက် ဂရိဘာသာစကားသည် အလွန် စိတ်ဝင်စားဖွယ်
ကောင်း၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အချို့သော ဘာသာစကား
များမှ စကားလုံံးများမှာစကားလုံးများမှာ ဂရိစကားလုံးများကို ယူသုံးထားသည်
ကို တွေ့ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ အင်္ဂလိပ်ဘာသာတွင်
ဘိုင်အိုလိုဂျီ၊ အီလက်ထရစ်စီတီ၊ ဖစ်ဆစ်စသည့် စကားလုံး
 
ယခုခေတ်ဂရိတို့သည် အက္ခရာတို့ကို ရှေးမူအတိုင်း လက်ခံ
သုံးစွဲခဲ့ကြသော်လည်း ပြောဆိုသည့််ပြောဆိုသည့် ဘာသာစကားတွင်မူ သဒ္ဒါ
၌၎င်း၊ အသံနေအသံထွက်တို့၌၎င်း အပြောင်းအလဲများ ရှိခဲ့ကြ
သည်။ ယခုခေတ် ဂရိ ဘာသာစကားမှာ အေဒီ ၈ဝဝ ပြည့်နှစ်
 
၁၄၅၃ ခုနှစ်တွင် ကွန်စတန်တီနိုပယ်မြို့တော်ကြီး ကျဆုံး
သောအခါ ဂရိစာပေပညာရှင်တို့သည် အီတလီပြည််သို့အီတလီပြည်သို့ ထွက်
ပြေးကြရ၏။ သူတို့၏ ကျေးဇူးကြောင့် အီတာလျံစာပေ ပညာ
ရှင််များသည်ရှင်များသည် ဂရိဘာသာကို ပြန်လည် လေ့လာလိုက််လေ့လာလိုက် စားခဲ့ကြ
သဖြင့် ဂရိဘာသာ၏ အရသာကို သိလာကြ၏။ ထို့ကြောင့်
လည်း ဉာာဏ်သစ်အရေးပုံ ပေါ်ပေါက်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။
 
==ဂရိစာပေ==
ဥရောပတိုက််တွင်ဥရောပတိုက်တွင် ဂရိယဉ်ကျေးမှု မပေါ်ပေါက်မီက ကျကျ
နန ရေးသားထားသည့််ရေးသားထားသည့် စာပေဟူ၍ မရှိခဲ့သေးချေ။ ဂရိလူမျိုး
တို့သည် လွတ်လပ်သော လူမျိုးအဖြစ်ဖြင့် အေးချမ်းသာယာ
သောဒေသတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြ၍ ထက်မြက်သော ဉာာဏ်ပညာနှင့်
ပြည့်စုံသူများဖြစ်သည်။ စိတ်ကူးကောင်းမွန်ကြသည်။ထို့ကြောင့်
သူတို့၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့သမျှကို ကဗျာလက‡ာ
အဖြစ် နှုတ်တိုက် ဖွဲ့နွဲ့သီကုံံးနိုင်ကြသည်။ဖွဲ့နွဲ့သီကုံးနိုင်ကြသည်။ ထိုသည်မှတစ်ဆင့်
တဖြည်းဖြည်း ကဗျာကို စာပေအနေနှင့် ရေးသားစီကုံးသည့်
အခြေအနေသို့ ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ဂရိတို့ ရေးသားပြုစုခဲ့သည့်
သီကုံးပုံမှာလည်း လှပယဉ်ကျေးလှ၏။ သူတို့၏ အရေးအသား
ဟန်နေဟန်ထားတို့ကို နှောင်းလူများက စံထားနည်းယူကြရပေ
သည်။ ထို့ပြင် ရှေးဂရိစာပေများ၏ နှစ်လိုဖွယ််အချက်မှာနှစ်လိုဖွယ်အချက်မှာ
အကြောင်းအရာ ဖွဲ့နွဲ့ပုံကောင်းခြင်း၊ ရိုးရိုးရှင််းရှင််းရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရေးသား
ထားခြင်းနှင့် ဆန်းသစ််ခြင်းတို့ဆန်းသစ်ခြင်းတို့ ဖြစ်ပေသည်။
 
ရှေးဂရိစာပေကို ခေတ် ၅ ခေတ် ပိုင်းခြားထားသည်။
နှင့် စွန့်စားသူတို့၏ အကြောင်းကို စပ်ဆိုထားသော လက‡ာ
များဖြစ်၍ စားပွဲသောက်ပွဲ၊ ပျော်ရွွှင်ပွဲကြီးများတွင် ရွတ်ဆိုကြ
ရ၏။ ယင််းကဗျာလက‡ာကြီးများစွာမှာယင်းကဗျာလက‡ာကြီးများစွာမှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရာ
'အော့ဒိဆီ'နှင့် 'အစ်လယက်'အမည်ရှိ လက‡ာကြီး နှစ််ပုဒ်သာနှစ်ပုဒ်သာ
ကျန်ရှိခဲ့သည်။ ထိုလက‡ာကြီးနှစ်ပုဒ်ကို ဖွဲ့ဆိုသူမှာ ဂရိစာဆို
ကျော်ကြီး ဟိုးမား ဖြစ်၏။
'အစ်လယက်' ကဗျာကြီးမှာ ထရွိုင်းမြို့တော်ကြီးကို ဝန်းရံ
တိုက်ခဲ့စဉ်က ပါဝင်ခဲ့သော ဂရိအာဇာနည်သူရဲကောင်း အကီး
လီး၏ အကြောင်းနှင့် ဂရိနှင့် ထရိုဂျန်လူမျိုးများ တိုက်ခိုက််ကြတိုက်ခိုက်ကြ
ပုံကို ဖွဲ့ဆိုသီကုံးထားခြင်း ဖြစ်၏။ 'အော့ဒိဆီ' ကဗျာကြီးမှာမူ
ထရွိုင်းမြို့တော်ကြီးမှ အက်တစ်ကာမြို့တော်ကြီးသို့ သွားရောက်
ရာ ခရီးလမ်းတစ်လျှောက်တွင် ယူလီဆီခေါ် အိုဒိဆယု စွန့်စား
တိုက်ခိုက်ခဲ့ရပုံများကို သီကုံးဖွဲ့နွဲ့ထားခြင်း ဖြစ်လေသည််။ဖြစ်လေသည်။
ဟီးဆီယော့ စာဆိုပညာရှိမှာ ဘီစီ ၇ ရာစု၊ သို့မဟုတ် ၈
ရာစုနှစ်လောက်တွင် ပေါ်ထွန်းခဲ့၏။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီး၏ ထင်ရှား
ကြ၏။
 
ထိုခေတ်၏ နောက်တွင် လစ်ရစ််ကဗျာခေတ်လစ်ရစ်ကဗျာခေတ် ပေါ်ပေါက်
လာ၍၊ ဘီစီ ၇ ရာစု၊ ၆ ရာစုနှင့် ၅ ရာစုနှစ်တပိုင်းမှာ ထို
ခေတ်တွင် အကျုံးဝင်ခဲ့သည်။ ထိုခေတ်တွင် စောင်းတူရိယာ
တေးကဗျာများကို စပ်ဆိုလာကြ၏။ ယင်းတေးကဗျာများ
စပ်ဆိုရာ၌ ထင်ရှားသော စာဆိုပညာရှင်များမှာ အဲဆီးယပ်၊
အဲ့ကမန်၊ အစ်ဗီကပ််၊အစ်ဗီကပ်၊ ဆက်ဖိုစသည့် ပညာရှင်တို့ ဖြစ်ကြ၏။
ထိုအထဲတွင် ဆက်ဖိုမှာ ဂရိအမျိုးသမီးများထဲမှ ပထမဆုံး
ထင်ရှားသော ကဗျာစာဆိုရှင် ဖြစ်ပေသည်။ ဂရိတို့သည်
ရေးစပ်ထားသည်။ အကြောင်းဆိုသော် ထိုတေးကဗျာမျိုးမှာ
သီဆိုသွားသည့်အခါ နားဆင်ရသူ၌ အဓိပ္ပာယ် လွယ်လွယ်
ရှင်းရှင်းနှင့််ရှင်းရှင်းနှင့် နားအရသာ ခံနိုင်မှသာလျှင််ခံနိုင်မှသာလျှင် တေးကဗျာကောင်း
ပီသသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
 
ကြီးများတွင် အောင်ပွဲရသူများကို ချီးပင့်သီဆိုရန် လေးနက်
ခံ့ညားလှသော မော်ကွန်းကဗျာကြီးများကို ရေးစပ်သီကုံးခဲ့
သဖြင့် ထင််ရှားခဲ့ပေသည်။ထင်ရှားခဲ့ပေသည်။ ပင်းဒါး၏ ကဗျာကြီးများကို
ရေးသားပုံမှာ ပထမတွင် မြို့တော်ကြီးနှင့် အောင်ပွဲရသူတို့ကို
ချီးပင့်ဖွဲ့နွဲ့ သီကုံးပြီးနောက် မြို့တော် သို့မဟုတ် နိုင်ငံတော်
ကြောင့် ကဗျာ၏ အဆင့်အတန်းသည် တိုးတက်လာခဲ့သည်။
ပြဇာတ်များမှာ အေသင်မြို့တော်တွင် နွေဦးရာသီ၌
ဒိုင််အိုနိုင်းဆပ်နတ်မင်းအားဒိုင်အိုနိုင်းဆပ်နတ်မင်းအား ပူဇော်ပသပွဲများ ကျင်းပခဲ့ရာမှ
စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုပွဲတော်တွင် ဆိတ်ရေများ ဝတ်ဆင်
ထားသူစုသည် ယိမ်းသားများပမာ သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို သံပြိုင်
ယူရစ်ပီးဒီး၏ ပြဇာတ်များတွင်ကား ပြဇာတ်အဆင့်အတန်းမှာ
တစ်လှမ်းတိုးလာခဲ့၏။ ယူရစ်ပီးဒီး၏ ပြဇာတ်များမှာ ပွဲရှုသူ
ပရိသတ်အား အလွမ််းချည်းကြည့််ကာအလွမ်းချည်းကြည့်ကာ ငြီးငွေ့ခြင်း မဖြစ်ရ
လေအောင် လွမ်းခန်းဖော်၍ အတော်အသင့် လွမ်းစေပြီးလျှင်
စိတ်လက်ပေါ့ပါးသက်သာရာရစေသော တေးကဗျာသီဆိုသည့်
များ ကွာခြားချက်မှာ ဂရိပြဇာတ်များ၏ ဇာတ်လမ်းသည် လူ
အများသိပြီးသော ဂရိထုံးဟောင်းပုံပြင်မှ ဝတ္ထုသွားကို ဇာတ်
အိမ် ဖွဲ့ကာ ကပြကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂရိတို့သည််ဂရိတို့သည် အကြမ်း
အတမ်းပြုရသည့်အခန်း၊ သေကြေပျက်စီးသည့် အခန်းမျိုးကို
ပြသခြင်းမပြုဘဲ ယင်းသည့်အခန်းမျိုးကို ကြေညာခြင်းဖြင့်သာ
အသောပြဇာတ်များမှာ အလွမ်းပြဇာတ်များနောက်မှ ပေါ်
ပေါက်ခဲ့၍ ယင်းတို့သည်လည်း စက်တင်ဘာလ ကောက်သိမ်း
ပွဲတွင် ဆိုင််ရာနတ်မင်းအားဆိုင်ရာနတ်မင်းအား ပူဇော်ပွဲမှ စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ယင်းသည့်ပြဇာတ်များတွင်ကား သီချင်းများသည်၎င်း၊ ပြောဆို
ကြသည့် စကားများသည်၎င်း၊ စိတ်လက်ပေါ့ပါး ပျော်ရွှင်ဖွယ်
စကားပြေသည်လည်း ကဗျာလင်္ကာပြဇာတ်များနှင့် တစ်ပြေး
တည်းလိုက်နိုင်အောင် အဆင့်အတန်းမြင့်သောစာပေများ ဖြစ်ကြ
သည်။ စကားပြေနှင့် ရေးသားထားသော စာပေများမှာ နိုင််ငံနိုင်ငံ
သမိုင်း၊ ယထာဘူတပညာ၊ စကားပြောကောင်း အတတ်ဆိုင်ရာ
စာပေများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုခေတ်တွင် ထင်ရှားသော ကျမ်းပြု
ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးမှာ ဟီရော့ဒိုးတပ်ဖြစ်၍ တစ်ခါတစ်ရံ ထိုပုဂ္ဂိုလ်
ကြီးအား နိုင်ငံသမိုင််း၏နိုင်ငံသမိုင်း၏ ဖခင်ကြီးဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။
 
အကြောင်းမူကား နိုင်ငံသမိုင်းဟူသော အမည်တပ်ကာ စာပေ
ကဝိကြီးတစ်ဆူဖြစ်ပေသည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးသည် ပယ်လိုပွန်
နီးရှန်းစစ်ပွဲများ၌ စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးအဖြစ်နှင့် ကိုယ်တိုင်ပါဝင်
တိုက််ခိုက်ခဲ့ရလင့်ကစား၊တိုက်ခိုက်ခဲ့ရလင့်ကစား၊ ထိုစစ်ပွဲကြီးများ မှတ်တမ်းတင်ရာ၌
သူ့ဘက်ကိုယ့်ဘက် မလိုက်ဘဲ အမှန်အတိုင်း တိကျစွာ ဖြစ်နိုင်
သမျှဖြစ်အောင် ရေးသားခဲ့ပေ၏။
ဂရိယဉ်ကျေးမှု ဗဟိုဌာန ဖြစ်ခဲ့လေသည်။ ဘီစီ ၂ ရာစုနှစ်
လောက်တွင် ရောမမြို့တော်မှာ ဂရိယဉ်ကျေးမှု ဗဟိုဌာန ဖြစ်
လာပြန်သည်။ အကောင်းဆုံးသော နိုင်ငံသမိုင််းတစ်စောင်နိုင်ငံသမိုင်းတစ်စောင်
ဖြစ်သည့် ကားသေ့စစ်ပွဲများအကြောင်း ပြုစုရေးသားခဲ့သူ
ပေါ်လစ်ဗိုင်းယပ်မှာ ရောမမြို့တော်၌သာ အနေများခဲ့သော
တစ်လှမ်းတိုးစေခဲ့သည်။ သူနှင့် ရှေးဟောင်းစာပေ အရေး
အသား တော်လှန်ဖက်များမှာ ဓမ္မသစ်ကျမ်းနှင့် အိလယက်
တို့ကို ဒီမိုတစ်ဂရိဘာသာသို့ ပြန်ဆိုခဲ့သူ အယ်လက််ဇန္ဒာပါလီ၊အယ်လက်ဇန္ဒာပါလီ၊
ကဗျာဆရာ ဗလက်စတော့၊ ဖော့တီးယေးဒီးနှင့် ဝတ္ထုရေးဆရာ
အယ်ဖတာလီယိုးတစ်တို့ ဖြစ်၏။ သူတို့၏ တော်လှန်မှုကို
သို့သော် စာပေသစ်မှာ တဖြည်းဖြည်း တွင်ကျယ်လာ၍
လက်ခံသူများပြားလာ၏။ ၁၉ ရာစု နောက်ပိုင်းတွင် စာပေ
သစ်ကို ကဗျာများ၌သာ တွေ့ကြရသော်လည်း နောင် အနှစ််အနှစ်
၅ဝ ခန့် ကြာလာသောအခါ ဝတ္ထု၊ ခရီးသွားမှတ်တမ်း၊
အတ္ထုပ္ပတ္တိ စာပေတို့တွင်လည်း တွေ့ရသည်။ သို့သော်
သမိုင်းဆိုင်ရာ စာအုပ်စာတမ်းများလောက်ကိုသာ ရေးသား
ထုတ်ဝေခွင့်ပြု၏။ ဒီမိုတစ်စာပေမျိုးကို အားပေးသော်လည်း
ပဲရီးကလီး၊ သူဆစ်ဒီးဒီး၊ ဆောဖကလီ စသည့််စသည့် ကဝိကြီးများ၏
စာပေအချို့ကို ဒီမိုကရေစီစိတ်ဓာတ်များ နိုးကြားလာမည်ကိုစိုး၍
သင်ကြားခွင့် မပြုခဲ့ချေ။
၃၂၆၀၈

တည်းဖြတ်မှုများ